زمزمه های جاویدان

گوی ابری سیاه باریده بر من که هر کس را بینم چو دشمن

ار به دادم نرسی یا رب زنم آتش بر آفاق و خرمن

دیو تاریکی رخنه کرده در قلبم برای دیدنت یا رب بی تابم

کمکم کن که به یادت نور سپیدی بر این قلب بتابم

قلب بلورینم گشته سیاه توشه آخرتم همه بار گناه

پروردگارا به فریادم رس خواهم بر تو برم اینبار پناه

هر دم تو بودی به یادم در این راه آخر چه دادام

جز بار ننگم یا رب هیچ چیز نیاید به یادم

دلم چو سیر و سرکه جوشان به یاد گناهای فراوان

بوسد با عشق جانمازت همراه نوازش اشک زیر باران

ببخشا گناهم را هرگاه جوان بودم و ز خامی کردم گناه

در صدد جبرانم این بار بار دگر یادم کن ز یک نگاه

بودنت مرا آرام جان است قلبم زلال گوی باران است

خواهم که باشی هر دم کنار م یا دت ز دل چو رود روان است

پروردگارا گر نبودی به یادم نمی دانم ز چه حال بودم

وجودت باشد آسایش این دل ممنون که رسیدی به فریادم...

خداوندا دل من بی پناه است

کلام من همه افسوس و آه است

اگر با من نباشی روزی ای وای

که این دل از غم و غصه تباه است

تو چون باران پاییزی قشنگی

تو تنها محرم این قلب سنگی

کجا باشد چو تو یار و شفیقی؟

در این دوران بی رحم و دو رنگی؟

زمانی که بدیدم مهر و نورت

سرا پا بنده گشتم در حضورت

تمام عالم هستی خدایا......

شهادت میدهد هست و وجودت

نسیم و شبنم و ماه و ستاره

کویر و آسمان پاره پاره

زمین و کهکشان، امواج دریا

نشان روشنی از وصل یاره

خدایا من چه در وصف تو گویم

کجا عشقی همانند تو جویم؟

من از تو غافل و اما تو ای دل

گشاده دست یاری را به سویم

خطاهای مرا هر لحظه دیدی

تمام حرف هایم را شنیدی

ولی آخر چرا در وقت اندوه

به سر دست نوازش را کشیدی؟!!

چرا....

در وقت گریه...

به سر دست نوازش را کشیدی؟