زمزمه های جاویدان

مادر...ای پناه بی پناهی هیم. دوستت دارم. نه به اندازه ی ستاره چون ستاره سپیده دم خاموش می شود. نه به اندازه ی خورشید چون او هم شب که میرسد آرام میگیرد. به اندازه ی لحظه لحظه ای که نفس میکشم. فقط یه خواهش:بدون چقدر برام عزیزی....

***مشق شبم لالایی ات***

مادر چگونه گویمت عشق تو در دل من است

هر لحظه را وجود تو گرمای محفل من است

مادر من از نگاه تو دیدم محبت و صفا

تنها نبودی مادرم...!بودی رفیقی با وفا

آن لحظه که چشمان تو چون ابر و باران می شود

مردن برایم به خدا سهل است و آسان می شود

آغوش گرم تو به من درس محبت می دهد

چشمان مهربان تو غم از برم پر می نهد

من خوب می دانم که دلگیری تو از این روزگار

اما فقط این غصه را خود دانی وپروردگار

هرگز نمی خواهی که ما درگیر این غم ها شویم

یا از غم و دلواپسی خسته از این دنیا شویم

اما بدان من هر زمان هستم کنارت مادرم

ای مادری که چون خدا بودی همیشه یاورم

تقدیم به همه ی مادران عزیز

موسم جان

مادر ای سنگ صبورمن مادر ای مهربان من

مادر ای که تمام وجودت حس میشود در جان من

این بار قلمم به تو روانه گشت این بار دلم به تو نشانه گشت

تو بودی هدف این دل من که شعرهایم تو را بهانه گشت

خواهم اینبار با اشک ریزانم با دستهای همیشه لرزانم

گویم در وصفت شعری هر چند در گویشش ناتوانم

مادرم آرزویم عمرجاودانه ی توست قلب من همیشه دربان توست

این را بدان ز این عزیزت هر چه دارم همه ازآن توست

مادرم ای مهربانترین تکیه گاهم دعایت هر لحظه بوده پشت و پناهم

این را بدان ای عزیز جان با تو پاک ز هر گناهم

زمزمه های جاویدانت مرا شاد کرد مرا از باتلاق سیه رویان آزاد کرد

مادرم , عزیزم , مهربانم... تجربه هایت مرا ز خود استاد کرد

در آخر کنم سپاس فراوان زتو عالم همه مست خوبیهای تو

ما که در این دنیا عددی نیستیم بهشت سرسبز خداوند باشد جای تو...