گفتی که از کویر میروی تا شرط وفا را ادا کنی...

گفتم نه تو بمان من میرم چون من قصد سفر داشتم...

گفتی مردی و خاکت به کویر پیوست و من گلی هستم که در آغوشت احساسم میکنی....

حال میگویم نه تو((آسمانی)) و من پرنده ای که در آغوشت پر میگیرم و زنده میمانم...

گفتی همچو شمع سوختی و ذوب گشتی...

میگویم ای شمع شبهای تارم گر تو بسوزی بال و پر این پروانه هنگامی که به دور تو طواف میکند از عشقت آتش میگیرد...

حال که هم توعزم سفر داری و هم من با هم سفر میکنیم.

تو از مسیر دیگر و من از مسیر دیگر ولی مسیر هردومان کویر است که هاله ای از ابر محبت بر سرمان سایه افکنده و نمیگذارد در عطش بسوزیم...

من تو گرچه جدا قصد سفر داریم اما مقصدمان یکیست...

مقصدمان گلزاریست که در آن منزل یاریست که دیدار من وتو میطلبد...

و من و تو هر چه بیشتر راه را طی کنیم شوق وصال به آن یار عزیز در دلمان اوج میگیرد.

شرط اول در طی این راه سخت ذهر دوری و جداییست ولی در کوله ی ما توشه ی صبر و در چشم من و تو چشمه ی امید جاریست.

گر دل تو چو دل من سبز و عاشق و بهاریست یا علی گو و بشو عازم این ره که سفرطولانیست...

گر تو هم عازم راهی قرار من و تو منزل یاریست که از اندوه خالیست...